Sidestory

[SS] Odinary day

posted on 01 Aug 2012 01:30 by nam-naan in Sidestory
เป็นส่วนหนึ่งของโครงการโรงเรียนลูกบาศก์ค่ะ
 
 
 
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
[SS] [a bit un]ordinary day
 
 
 
 
 
 
น่านตื่นเช้ากว่าปกติราวหนึ่งชั่วโมง หลังอาบน้ำแต่งตัวอย่างลวกๆ เด็กสาวลากร่างไร้วิญญาณมาถึงโต๊ะไม้เล็กสำหรับทานข้าวในครัว

แม่ของน่านยืนล้างจานอยู่ในครัว แม่เป็นผู้หญิงตัวเล็ก ร่างท้วมเล็กน้อย ท่าทางเข้มงวดแต่แฝงไปด้วยความใจดี ทั้งภาพของแม่สร้างความอุ่นใจให้ได้เสมอ หล่อนสวมกอดแม่จากทางด้านหลังเบาๆ ก่อนเริ่มทำหน้าที่ประจำเช่นทุกวัน
 
เสียงสัญญาณไฟฟ้าดังคลิ๊กเตือนหนึ่งที เรียกให้แม่ยกจานข้าวออกจากไมโครเวฟ ขณะที่หล่อนจัดจาน พลางพิจารณาไข่ตุ๋นในถ้วยสีเขียวอ่อน ถ้วยเดียวกับที่จำได้ว่าเป็นของน้องหนึ่งเมื่อคืน
ข้าวเวฟ กับเวฟจากเมื่อวาน ,ทำไงได้ล่ะ หล่อนถอนหายใจ
ตีห้าครึ่งอย่างนี้ ปกติแม่ยังไม่เริ่มทำอาหารเลยด้วยซ้ำ

แสงแรกของวันลอดผ่านบานเกล็ดของห้องครัว กระนั้นก็ยังถือว่าเช้าเกินไปสำหรับเพื่อนบ้านโดยรอบ ทั้งบริเวณเงียบสงบ หล่อนได้ยินเพียงเสียงนกร้อง เสียงที่หาฟังได้ไม่ง่ายในกรุงเทพฯ ถือเป็นโชคดีที่หมู่บ้านนี้ค่อนข้างห่างจากถนนใหญ่ อีกทั้งบริเวณโดยรอบยังพอมีต้นไม้ใหญ่ให้เห็นได้ทั่วไป
 
น่านทรุดตัวทานข้าวเช้าเงียบๆ ท่าทางสะลึมสะลือ ไม่ได้ตื่นเช้าอย่างนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ
  หล่อนทำหน้าเหยเกเมื่อเขี่ยพบแครอทในถ้วยสีเขียว ยายหนูอาจจะชอบ แต่สำหรับหล่อนแล้ว  
นี่มันแย่ชัดๆ
หล่อนสะดุ้งโหยงทันที เมื่อแม่พยายามแปรงผมที่ยุ่งเหยิง แม่เอ็ดเบาๆ แล้วบอกให้เลิกขยุกขยิก เสียงบ่งบอกความไม่ได้ดั่งใจกับผมที่พันแน่น กระเซอะกระเซิงของเด็กสาว

หล่อนส่งยิ้มประจบประแจง เก็บความจริงที่ว่าไม่ได้หวีผมในตอนเช้าให้มิด
 
 
นาฬิกาบนผนังบอกเวลาตีห้าสี่สิบห้านาที ไม่มีเสียงน้ำไหลจากห้องน้ำข้างบนบ้านอย่างเช่นทุกวัน ป๊าไปต่างจังหวัดได้สองวันแล้ว ป๊าบอกหล่อนว่าครั้งนี้จะซื้อขนมเจ้าโปรดกลับมาให้ ป่านนี้คงเตรียมตัวเดินทางกลับ และมาถึงกรุงเทพฯบ่ายสองโดยประมาณ น้องเริ่มบ่นคิดถึงป๊าบ้างแล้ว
ยายหนูติดป๊าจะตายไป


"นัดพี่แวนไว้กี่โมงลูก" แม่ถอนหายใจให้กับความพยายามที่ไม่ถึงกับล้มเหลว แต่คงเรียกไม่ได้ว่าสำเร็จ ผมของหล่อนไม่พันกันแล้วก็จริง แต่ปลายของมันยังกระดกไปคนละทิศละทางเช่นเคย
แม่อาจะไม่รู้
ความจริงมีอยู่ว่ามันเป็นหนึ่งในสิ่งมหัศจรรย์ ผมของหล่อนมีชีวิตของมันเอง และร้ายพอๆกับหล่อนด้วยสิ

"หกโมงจ้ะแม่ น่านบอกไอ้เฮียแล้วล่ะว่ามาเจอกันนี่เลย กินข้าวเสร็จจะได้ออกเลย"
น่านเห็นคิ้วของแม่ขมวด เมื่อได้ยินสรรพนามที่หล่อนเลือกใช้
ตระหนักได้ทันทีว่าพลาดไปแล้ว หล่อนรู้ว่าอีกประเดี๋ยวหลังจากเลือกคำที่ต้องการได้ แม่ก็จะเริ่มบทเรียนคำสุภาพสักสองสามนาที กับสั่งให้หล่อนท่องทวนอีกสักรอบ
หล่อนยิ้มเผล่หาทางหนีทีไล่ รู้ว่าผู้เป็นมารดาไม่ได้เป็นจริงเป็นจังนัก แต่ปลอดภัยไว้ก่อนน่าจะดี

เสียงครางต่ำๆของมอเตอร์ไซค์แว่วมาหยุดที่หน้าบ้าน สักพักก็แผ่วไปโดยไม่มีเสียงแตร อีกทั้งเจ้าสองตัวก็ไม่ได้ส่งเสียงเห่าแต่อย่างใด ราวกับคนขับจะรู้จักพวกมันเป็นอย่างดี
และนึกได้ว่าไม่ควรบีบแตร เพราะอาจมีเด็กสักคนกำลังนอนอยู่ชั้นบนของบ้าน
 
น่านขอบคุณเสียงระฆังช่วยชีวิตนี้ หล่อนคว้ากระเป๋านักเรียน ก้าวขาเตรียมวิ่งหนีไป
หากชะงักและหันกลับมาไหว้มารดาอีกครั้ง
เด็กสาวยิ้มกว้างประจบให้ ก่อนเผ่นฮิวออกไปทางหน้าบ้าน
เสียงรถสตาร์ตเครื่องแล่นห่างออกไป ทิ้งคนด้านหลังให้ส่ายหน้าด้วยความระอาปนเอ็นดูให้กับลูกสาวคนโตของตน

"ป๊ากลับกี่โมง" เสียงคนขับอู้อี้เมื่อต้องฟังผ่านสายลมแรง
"เกือบบ่ายอะ"
"อะไรนะ"
"เกือบบ่ายโมง ได้ยินยัง"
"เออ ไม่ค่อยได้ยินเลย"
น่านตอบกลับไปด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม หล่อนอยากบอกเหมือนกัน ว่าถ้าไม่ได้ยินก็ลดความเร็วลงบ้าง น่าจะดี

ต่อชีวิตของหล่อนเองน่ะนะ

 "งั้นตอนเย็นก็กลับกับป๊าใช่เปล่า ไม่ต้องมารับนะ"
"ไม่รู้สิ อาจจะกลับเย็น" "เดี๋ยวโทรบอกอีกที"
แทบจะทันทีที่สิ้นเสียง น่านต้องสะดุ้งอีกรอบยามคนขับวาดโค้งอย่างรวดเร็ว
หล่อนได้แต่แช่งชักอยู่ในใจ ขอให้ไอ้เฮียท้องเสีย ขอให้มันหน้าทิ่ม ขอให้มันโดนมดกัดง่ามก้น
แต่ทั้งหมดทั้งมวลนี่ต้องเกิดตอนหล่อนลงจากรถแล้วเท่านั้น

เด็กสาวจับชายเสื้อของคนขับให้แน่นกว่าเดิม 

แวน- เฮียแวน ไอ้คุณแวน เฮียแหวน นังแว๊น สารพัดที่หล่อนจะเรียก- เป็นทั้งพี่ทั้งเพื่อนของเธอมาตั้งแต่สมัยประถมได้ แม้อายุจะเท่ากัน แต่หล่อนก็ยกย่องให้เป็นลูกพี่ที่เคารพที่สุด
เรื่องราวเขากับหล่อนราวกับหลุดออกมาจากนิยาย...
อันที่จริงแล้ว การ์ตูนมิตรภาพลูกผู้ชายคงเหมาะกว่า
ครอบครัวของทั้งสองสนิทกันตั้งแต่ก่อน เนื่องจากฝั่งพ่อของทั้งคู่เป็นเพื่อนรักกัน
เด็กหญิงนันทนัทในวัยราวๆห้าขวบ กับครอบครัวย้ายไปอยู่ที่เชียงใหม่ และใกล้บ้านของแวน

 สถานภาพของเด็กหญิงตัวน้อยๆเปลี่ยนไปในชั่วขณะ
หล่อนเคยเป็นเจ้าหญิงตัวน้อยๆของที่บ้าน ของญาติๆ
แต่สำหรับที่นี่ ที่ของกลุ่มเด็กผู้ชายซนเป็นลิงที่มีแวนเป็นหัวโจก หล่อนได้กลายเป็น
เด็กใหม่/ ทีเป็นผู้หญิง/ และทำอะไรไม่ได้แบบพวกเขา เด็กๆขับเคี่ยวกันนาน จนรู้ตัวอีกที
เด็กสาวได้เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่ม และเจ้าหญิงตัวน้อยๆที่น่ารักของทุกคนก็ไม่มีอีกต่อไป
 
เมื่อครอบครัวน่านย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ แวนซึ่งกำลังจะขึ้นม.ปลาย และหวานพี่สาวของเขาที่กำลังจะเข้าเรียนระดับอุดมศึกษา ก็ตัดสินใจมาอยู่ใกล้ๆกัน
แวนเรียนอยู่โรงเรียนไม่ไกลจากรร.ลูกบาศก์มากนัก วันไหนที่ป๊ามาส่งไม่ได้ เขาจะรับหน้าที่มารับหรือส่งหล่อนเสมอ เช่นวันนี้
วันที่หล่อนต้องมาเร็วเป็นพิเศษ
 
 
 
รถแล่นเข้ามาจอดหน้าโรงเรียนโดยปลอดภัย อย่างที่หล่อนแทบจะหัวใจวายตาย
เด็กสาวบ่นพึมพำ สาบแช่งฟ้าดินไปตามเรื่องขณะที่อีกฝ่ายช่วยปลดหมวกกันน็อคออกให้
 
แวนหัวเราะด้ยความขบขันซะเต็มประดา เขาขยี้ผมหล่อนอีกสองสามที จนทรงที่มันยุ่งอยู่แล้วยุ่งเข้าไปกันใหญ่
ตอนนี้เกือบหกโมงสี่สิบ ใกล้กับเวลาที่หล่อนนัดใครบางคนไว้
 
หล่อนเปรยลอยๆให้เขาฟัง
แวนหรี่ตาด้วยความสงสัย พลางคาดคั้นถึงสิ่งที่จะทำ
 
เด็กสาวหัวเราะร่า หล่อนบอกส่งท้ายก่อนที่อีฝ่ายจะสตาร์ทรถออกไป
 
"ปลูกต้นไม้อะเฮีย"
 
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------
เป็นเอ็นทรีแนะนำครอบครัวน่านคร่าวๆค่ะ(และโอซ๊ด้วย)
แถมเป็นเหตุการณ์ก่อนเหตุการณ์อะไรบางอย่างด้วยค่ะ

[CS]SS:เก็บตกศรีภรรยา

posted on 22 Aug 2011 00:07 by nam-naan in Sidestory
เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ โรงเรียนลูกบาศก์ค่าา

 
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
เป็นเหตุการณ์เพิ่มเติมจาก  [CS] MS : เรื่องของเรื่อง
 
[ตัวละคร - รุ่นสี่ : ศรันฉัตร(เฟิร์น) ,นันทนัท (น้ำน่าน) ,สิงหา (ออกัส) ,พันปิยะ (ตง)]
 
[ช่วงเวลา ก่อนสอบมิดเทอม เทอม 1 2554]
 
 
 
เนื่อเรื่องคร่าวๆ
 
ด้วยความช่วยเหลือของลูกกระจ๊อกน่าน   
ยอดชายนายตง ถูกตัวร้ายกัสโมเมว่าเป็นศรีภรรยาเรียบร้อยโรงเรียนลูกบาศก์ไปแล้ว! 

พ่อหนุ่มจะทำอย่างไร? จะแก้ต่างให้ตัวเองได้ไหม?
แล้วเขาจะรู้หรือไม่ว่า สาวใสคนซื่อ เฟิร์น กะลังจะเข้าใจผิด!
 
 
 
ตง- กัส.. กัส.... (สรรหาคำพูดไม่ได้)
 
 
เฟิร์น- ... อ่า... เอ่อ...
 
 
 
 
 
 
โปรดติดตามชมตอนต่อไปค่าาาาาาา 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
สรุปจ้ะ
-ตงก็ยังเถียงไม่ชนะจ้ะ *ลูบหัว
-เฟิร์นสะพรึงหนักกว่าเดิมอีก
-จะเป็นไงต่อไปน้อออออ
 
 
ปล. สังเกตุได้ว่ารูปre-useได้อีก  ทำไมมันง่อยงี้เนี่ยย 
ปล.2 อัพกันร้างแล้วค่าาา จะทยอยๆส่งอันอื่นมาต่อนะคะ