Homework

ส่วนหนี่งของโครงการโรงเรียนลูกบาศก์
 
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

HW405
เวรทำความสะอาดของฉัน

 

ช่วงเวลาของเหตุการณ์
วันศุกร์ที่ 20 พฤษภาคม 2554
 
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ประกาศเวรทำความสะอาดของนักเรียน ม.4

จันทร์
5404/ 5408/ 5415
อังคาร
5401/ 5409/ 5413
พุธ
5402/ 5410/ 5411
พฤหัสบดี
5405/ 5407/ 5414 
ศุกร์
5403/ 5406/ 5412 
 
 
 
นันทนัทไล่นิ้วไปตามประกาศที่ปิดหลังห้องอย่างตั้งใจ  รหัสประจำตัวของเธออยู่ที่เวรวันพุธ ร่วมกับเลข 5402 และ 5411
 
"เอ๋!! เลขนี้ของปั้นทรายนี่!"  เด็กหญิงจำได้ว่าหมายเลขถัดจากเธอเป็นของสิมิลัน หรือปั้นทราย
 สาวน้อยผมสั้นที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ห้องสีและยังนั่งใกล้กันในห้องเรียน
เราชะรอยจะเป็นเนื้อคู่....
ปั้นทรายเป็นแนวร่วมที่แหล่มมาก  อยู่ด้วยแล้วสบายจายย เราคงมีอะไรสนุกๆทำกันเยอะแยะเลยล่ะ 
 
"ส่วน 54021.. ก็.."  เด็กหญิงหันไปถามเพื่อนที่อยู่ใกล้ๆ  "โมราเหรอ?"
อ๊ะ นั่งใกล้กันทั้งสองคนเลย ก็ดีนะ น่านยังไม่ค่อยได้คุยกับโมเลย
ถ้าอยู่เวรเดียวกัน เดี๋ยวก็ได้คุยกันมากขึ้น  
ดีล่ะ โมราจ๋า เดี๋ยวเรามาสานสัมพันธ์กันนะ   นันทนัทคิดด้วยความพอใจก่อนจะหันไปเห็นปั้นทรายที่มองมา 
 
เด็กหญิงยักคิ้วให้ปั้นทราย เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้ายิ้มๆพลางชี้ไปที่รายชื่อ
"ปั้นทราย..  น่านว่า เวรวันพุธของเราต้องสนุกมากแน่ๆเลย" นันทนัทยิ้มกว้าง
 
ก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกันกับสิมิลัน
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
มีคนถามว่าทำไมนันทนัทถึงดูสนุกสนานพอรู้ว่ามีการแบ่งเวรกันทำ
"ไม่เชิงชอบหรอก แต่เวลาทำเวรกับเพื่อนหลายๆคนมันสนุกออก อยู่กันหลายๆคน แล้วฟังคนอื่นคุยเสียงดังล้งเล้งกัน"
 
เด็กหญิงยิ้มตาหยีเมื่อมีคนเอ่ยค้านด้วยท่าทางไม่เชื่อถือ
"เปล่าน่าา น่านไม่ได้เสียงดังซะหน่อย คนอื่นต่างหากที่เสียงดังแล้วก็ซนน่ะ!"
เธอหัวเราะก่อนเสริมต่อด้วยท่าทางที่คนอื่นลงความเห็นว่าไม่น่าไว้ใจ
"แล้วเวลาทำเวรนะ มันแกล้ง- เอ๊ย มันเล่นกับคนอื่นได้ตั้งหลายอย่าง"
 
บทสนทนาของเหล่านักเรียนดำเนินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมีคนถามขึ้น
"เอ๋? อยากทำอะไรเหรอ??" นันทนัททวนคำถามที่เพื่อนคนนึงถามว่าเธออยากทำอะไรในเวร
 
"แน่อยู่แล้ว ก็ต้องเป็นงานที่เจ๋งๆซี  ตอนม.ต้น น่านชอบมากเลยนะเวลาทำเวร แล้วได้..
 
 
 
"ลบกระดานอ่ะ "
 
 
 
 
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
สรุป
-แฮปปี้ดีกับเวรทำความสะอาด
-ชอบเวลาทำเวรอ่ะเนอะ ได้เล่นบ้าง แกล้งเพื่อนบ้าง สนุกสนานก่อนกลับบ้านดี
-เพื่อนรวมเวรก็ปั้นทรายกับโมรา สองสาวที่นั่งใกล้
-คิดว่าอยู่กับปั้นทรายต้องสนุกแน่ๆ และหมายมั่นปั้นมือว่าจะสานสัมพันธ์กับโมรา
-เจ้าตัวอยากลบกระดาน คิดว่ามันเป็นหน้าที่เท่มาก /ยังไง? ถึงจะเตี้ยแต่ก็คงหาทางจนได้แหละ 
 
 
 
 
 
 
 
ปล.สรุปยาวโดยไม่จำเป็น orz
ปลล. ทำการบ้านนี้ไว้ปล่อยก่อนช่วงสอบ วอนทุกท่านอย่าถือสาในความสั้น 

HW06: ล็อคเกอร์ของฉัน

posted on 10 Sep 2011 12:16 by nam-naan in Homework
ส่วนหนึ่งของโครงการโรงเรียนลูกบาศก์
 
 
 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
ช่วงเวลาของเหตุการณ์
 
วันสุดท้ายของสัปดาห์ที่ 1 -- ประกาศเรื่องล็อกเกอร์
วันแรกสัปดาห์ที่ 2 ของการเรียน -- แจกกุญแจ
 
 
 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
 
 
คาบสุดท้ายของวันศุกร์ 

 
หลังจากรู้ว่านักเรียนแต่ละคนได้ล็อคเกอร์ไว้ใช้ นันทนัทก็คิดว่าจะเอาอะไรใส่ดี
 
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
วันจันทร์นันทนัทมาโรงเรียนพร้อมกับถุงใบโต
เธอยิ้มกว้างให้กับคนที่สงสัย พร้อมเฉลยว่านี่คือของจำเป็นต่อชีวิตเธอ
 
 
 
 
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
ของในล็อคเกอร์
-หนังสือ3-4เล่ม เอามาด้วยความจำใจจริงๆ
-ของกินจุบจิบจุ๊กจิ๊กเต็มไปหมด ทั้งพวกขนมซอง คุ๊กกี้ ของกินจากที่บ้าน  เติมใหม่เรื่อยๆในทุกสัปดาห์
-กระเป๋าเสื้อผ้า (เสื้อ+กางเกงกีฬา+ผ้าขนหนู) กับกระเป๋าอาบน้ำ(สบู่ แชมพู) สำหรับวันที่จะเล่นกีฬา หรือทำกิจกรรมอื่นๆ ชุดนักเรียนจะได้ไม่สกปรก
-รองเท้ากีฬา(ปกติจะมีใส่ถุงไว้อีกที)
-ร่ม ไฟฉาย นมกล่อง เผื่อเหตุฉุกเฉิน  (ถึงติดอยู่ในโรงเรียนแบบหนังซอมบี้ก็ไม่อดตาย)
-ปิ่นโตคุณแม่ ของแฮนเมด อิมพอร์ตจากที่บ้าน รับประกันทั้งปริมาณและคุณภาพ 
-ต้นไม้เล็กๆ คาดว่าเป็นกระบองเพชรชนิดนึง
 
ส่วนฝาล็อคเกอร์
-มีตารางสอน! (ไชโยให้กับความใส่ใจในการเรียน) โพสท์อิทเรื่องที่สำคัญไว้
-รูป, โปสการ์ดเล็กๆที่สะสมไว้ 
-จุ๊ปป้าจุปส์ เสียบไว้กับริบบิ้นติดเทปใสทั้งสองข้าง นอกจากจะกินได้แล้วยังเป็นของตกแต่งอีก
 
ข้างนอกติดชื่อไว้อย่างเดียว
 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เด็กหญิงมองผลงานของตัวเองด้วยความภาคภูมิ ไม่ลืมที่จะชมตัวเองในใจ
 
แล้วก็หยิบลูกบาส ออกจากถุงเป็นสิ่งสุดท้าย
 
ก่อนจะใส่เข้าไปล็อคเกอร์อันล่าง
 
ตัดจบอย่างสั้นๆ
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

สรุป
น่านอยากเอาลูกบาสใส่ล็อคเกอร์
แต่ของอย่างอื่นก็อยากเอาใส่ด้วย
สุดท้ายก็ยัดลูกบาสในล็อคเกอร์ข้างล่างเลย(ล็อคเกอร์ส่วนกลางที่ไม่มีใครใช้)  /ฝากไว้หน่อยนะ
แฮปปี้ดีใจ  ใส่ของ(ขนม)ลงในของตัวเองเต็มที่

ย้อนหลังนานมาก ขออภัยทุกท่านด้วยนะค้าาาา
 

 
"Our First Meeting "
 
 

 
 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 
 
 
 
เสียงกริ่งบอกเวลาเลิกเรียนทำให้นันทนัทกำหมัดฮุคไปด้านหลังด้วยความดีใจ
 
ถึงจะเป็นวันแรกของการเปิดเรียน แต่วันนี้ก็เป็นวันพุธ 
และแน่นอนว่าบ่ายวันพุธมักจะมาพร้อมสิ่งดีๆ เช่นหนังใหม่สักเรื่อง ตัวลดราคาหนึ่งใบ และคนใจดีอีกหนึ่งคน
 
เด็กสาวจึงทำหน้าเหรอหรา เมื่อเห็นนักเรียนรุ่นพี่ทยอยเดินเข้ามาในห้อง ในขณะที่เธอเก็บของใส่กระเป๋า
เหลือบมองสีหน้าเพื่อนคนอื่นๆ ทำให้ได้รู้ว่า

เธอคงเป็นคนเดียว ที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
 
 
 
 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
แม้ว่าพี่ๆเริ่มแนะนำตัวกันแล้ว นันทนัทยังคงสงสัยเป็นอย่างมาก
กับคำว่า สายรหัส
เธอน่าจะวาดรูปหยุกหยิก ทำหูทวนลมอยู่ ณ ตอนที่คุณครูพูดเรื่องนี้ให้ฟัง
สำหรับเธอแล้ว คำว่าสายรหัส ชวนให้นึกถึงหนังสายลับ ยิงกันเปรี้ยงป้าง วิ่งหนีเหล่าร้ายหัวซุกหัวซุน
พลางไขรหัสลับที่นำไปสู่หัวหน้าใหญ่เบื้องหลังองค์กรใต้ดิน
 
นันทนัทหัวเราะคิกกับความคิดเพ้อเจ้อของตัวเอง ก่อนกระซิบขอความช่วยเหลือจากปั้นทรายที่อยู่ข้างหน้า
 
 
ดูจากเลขท้ายของรหัสนักศึกษา?
ของน่าน.. รหัส 0 เหรอ..
สายลับ รหัส ศูนย์ ศูนย์   โอยยย.. ไปใหญ่แล้วเว้ยไอ้น่าน
 
 
 
 
หลังจากนั่งฟังพี่แต่ละคนทยอยกันแนะนำตัว
เด็กหญิงก็ตาวาวด้วยความตื่นเต้นเมื่อได้ยินคำว่า รหัสศูนย์จากพี่ที่อยู่ด้านหน้า 
 
สายรหัสเธอมีด้วยกันสามคน 
คนแรกเป็นพี่สาวสุดหมวย ตาหยี ยิ้มน่ารัก หน้าตาใจดี ไว้ผมสั้นเปิดหน้าผาก(ชวนให้นึกถึงศรันฉัตร) ชื่อพี่ติน  
 
คนที่สอง ชื่อพี่ว่าน พี่ชายตัวสูง หน้าคม มีรอยยิ้มสดใสอยู่เสมอ  ทำให้เธอนึกถึงนักแสดงและ นักร้องชื่อเดียวกัน พลางคิดว่าผู้ชายที่ชื่อนี้ดูคล้ายกันทุกคน
 
และสุดท้ายพี่กร พี่ชายคนที่มัดผม พูดน้อย ท่าทางขี้อาย และดูน่ารักน่าแกล้งในเวลาเดียวกัน 
 
 
นันทนัทมองพี่สายรหัสของเธอแล้วนึกถึงบรรดาญาติๆผู้พี่ของตัวเอง
เด็กหญิงคิดว่าการมีสายรหัสก็คงคล้ายกับได้พี่ๆเพิ่มมาอีกสามคน

มีพี่สาวคนใหม่ ที่เธอจะเอาขนมจากบ้านไปฝาก วิ่งเข้าไปกอดเมื่อเห็นอยู่ไกลๆ
ชวนคุยกะหนุงกะหนิงเรื่องต่างๆ เธออาจจะถามพี่เขาว่าทำอาหารบ้างหรือเปล่า   
มีพี่ชายที่เธอจะเข้าไปถามพวกเขาว่าเล่นกีฬากันไหม คอยแซวเล่นเวลาเจอกัน 
 
เด็กหญิงคิดเรื่อยๆ จนกระทั่งต้องเตรียมตัวตามพี่ๆออกไปทำกิจกรรม
 
แม้ไม่มั่นใจกับสิ่งที่รออยู่
แต่นันทนัทก็ยิ้ม และเชื่ออย่างสุดใจ ว่าสายรหัสของเธอจะต้องเยี่ยมแน่ๆ
 
 
 

 
 
 
 
โดยเฉพาะ ถ้าเลี้ยงขนมเธอบ่อยๆ จะสุดยอดไปเลย 
 
 
 
 
 
 
 
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
สรุป
 
-น่านไม่ได้ฟังตอนครูพูดเรื่องสายรหัส เลยงงตอนพี่เข้ามา
-ถามเอาจากปั้นทราย
-ตื่นเต้นที่ได้รู้จักพี่สายรหัส
-น่านสังเกตพี่ๆคร่าวๆจากท่าทาง และบุคลิกภายนอก พอได้รู้แค่ว่าคนนี้ยิ้มเก่ง คนนี้ดูใจดี คนนี้ขี้อาย
-คิดล่วงหน้าด้วยความดีใจที่มีพี่ๆเพิ่ม ว่าจะทำอะไรดีบ้าง
-แฮปปี้ดีกับกิจกรรมนี้ 
 
 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
talks

-สองย่อหน้าแรกเป็นความเวิ่นจากอาการอยากดู Transformer 3 orz 
-สาระสำคัญจริงๆมีอยู่แค่สามบรรทัด 
-ถวายบรรณาการแด่เจ๊เฟิร์น พี่โย และทุกคนที่พยายามจะทุบไหดองของหนู   ; 3 ;
-นันทนัทเป็น สายลับ ศูนย์ ศูนย์ ศูนย์แหละ