เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนลูกบาศก์
 
 
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

HW401
เมื่อรู้รหัสประจำตัวและที่นั่ง

ช่วงเวลาของเหตุการณ์
วันอาทิตย์ที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ.2554
เวลา 13.00 - 13.30 น.
 
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
“น้องๆทุกคน รวมตัวกันทางนี้ครับ”
เสียงห้าวทุ้มที่คุ้นหู ดึงดูดความสนใจให้นันทนัทมองไปทางนั้น
ชุดนักเรียนยังคงเปียกชื้นจากเหตุการณ์วุ่นวายในห้องน้ำหญิง เธอลูบปลายกระโปงให้เข้าที่ ก่อนจะเดินไปทางนั้น พร้อมกับเด็กคนอื่นๆในโรงอาหาร
เมื่อเข้าไปใกล้ นันทนัทก็พบว่าผู้พูดไม่ใช่ใครอื่นไกล นอกพี่รอน บุคคลคนที่เธอสัมภาษณเมื่อครั้งสอบเข้าโรงเรียนแห่งนี้

พี่รอนยังคงอัธยาศัยดี และเป็นกันเองในตอนที่แนะนำตัวกับเด็กๆทุกคน
เขาอธิบายกำหนดการณ์อย่างคร่าวๆ ก่อนจะเดินนำพวกเด็กๆไปหน้าห้องเรียนห้องหนึ่ง
 
 

นันทนัทเหลือบมองป้ายด้วยความสนใจ ตาวาววับด้วยความตื่นเต้น
“ห้อง ม.4/1.. ห้องเรียนพวกเราใช่ไหมเนี่ย” เด็กหญิงเอ่ยกับศฤคาลและสิมิลันที่เดินตามมาข้างหลัง
ได้ยินเสียงพี่รอนแว่วๆมาให้จับฉลาก เลือก..เลขประจำตัวกับที่นั่งมั้ง

โดยไม่รู้ตัว เพียงนภาที่เดินนำอยู่ข้างหน้าก็จับฉลากเสร็จ ถึงตานันทนัททั้งที่ไม่แน่ใจว่าต้อง
ทำอย่างไรกับเจ้ากล่องสองใบตรงหน้า เจ้าตัวเลยยิ้มกว้างปะเหลาะให้พี่รอนไปก่อน
“สวัสดีค่ะพี่รอน ดีใจจังได้เจอพี่อีก พี่จำน่านได้ไหมคะ”
“อ้าวว น้องน่าน หวัดดีครับ..จำได้สิ สอบติดสิเนี่ย ดีใจด้วยนะครับ”
“ขอบคุณค่ะ.. แต่พี่รอน. คือ. กล่องไหนเป็นอะไรนะคะ”
เด็กหญิงเงยหน้ามองอีกฝ่ายพลางยิ้มแหยๆย่างสำนึกผิด
“ไม่ทันไรลืมแล้วเหรอ หรือว่าไม่ได้ฟังกันเนี่ยเรา” ชายหนุ่มยิ้มกว้าง  
“กล่องสีน้ำเงินเนี่ย..หมายเลขประจำตัว  ส่วนสีชมพูจะเป็นที่นั่ง
แล้วอย่าไปเผลอสลับกันล่ะครับ” ก่อนจะหัวเราะสดใสพลอยให้คนมองหัวเราะไปด้วย

นันทนัทเอ่ยขอบคุณ ก่อนจะหยิบฉลากสองใบด้วยใจตุ๊มๆต่อมๆ
ขอให้ได้นั่งหลังห้อง..ไม่ก็ติดหน้าต่างเถอะ!!!!


ไหนดูสิจ๊ะ!... เลขที่ 10 กับที่นั่ง เลข 8!

เธอเดินเข้าไปในห้อง เห็นเพียงนภาที่เข้ามาก่อนหยุดอยู่ที่ที่นั่งริมหน้าต่าง จึงเดินหาที่ของตัวเองบ้าง


15... 11... 12.... 8
เจอละ!

..

..
ห้ะ!!!!!    ตรงนี้จริงๆเรอะ!!!!
จะให้หนูนั่งตรงนี้จริงๆเหรอค้าาา

โค-ต-ร-จะไกลจากหน้าต่างว่ะค่ะ!!  เกือบหน้าด้วย

อยู่หน้าๆก็ต้องเรียนน่ะสิ แล้วงี้หนูจะแอบอู้ไงค้าา
แล้วขนมล่ะ!! ขนมมมมมม!! จะกินขนมไงอ้ะ!!!

เป็ดเอ๊ยยยย!!!!


เด็กหญิงทรุดนั่งฟุบหน้าลงกับโต๊ะด้วยความเซ็ง สักพักก็สังเกตุเห็นเพื่อนคนอื่นๆทยอยเข้ามาในห้อง
ศฤคาลที่ต่อแถวถัดจากเธอ ก็เดินมานั่งที่เก้าอี้ด้านหน้าทางซ้าย
ทำให้เธออุ่นใจขึ้นมาทันที ที่มีเพื่อนจากห้องสีเดียวกันมานั่งใกล้ๆ
“จอกนั่งตรงนี้เหรอ ดีจังเลย” เธอส่งเสียงทักทายไปก่อนที่จะยิ้มสดใสให้
เด็กชายร่างสูงยิ้มน้อยๆให้เหมือนเคย ก่อนจะทักทายกลับเบาๆ
นันทนัทมองเด็กชายด้วยความสนใจ คิดถึงเหตุการณ์ในห้องสีที่เด็กชายโดนน้ำหกใส่ แต่ก็ไม่โกรธอะไร ทั้งยังช่วยปลอบเธอที่สติแตกอีก
เด็กพูดน้อยหล่ะ!  ใจดีด้วย น่าแกล้- อุ้ย น่านับถือเนอะ

จากนั้นสิมิลันก็เข้ามาวางกระเป๋าตรงที่นั่งด้านหน้า

สิมิลันเอ่ยทักทายอย่างอารมณ์ดี เรื่อยๆ ชิวๆตามแบบฉบับเธอมาตั้งแต่ห้องสี
เธอจำได้เด็กหญิงปลายผมหยักศกนิดๆคนนี้ดูใจเย็นอยู่เสมอ แม้กระทั่งจะมีเหตุการณ์น่าตกใจเกิดขึ้น
“ปั้นนั่งตรงนี้เหรอจ๊ะ!!  โห. สีเราอยู่ตรงนี้ตั้งสามคน เสียดายเนอะเพียงไปอยู่ข้างหน้าต่าง”
เด็กหญิงหัวฟูเอ่ยอย่างร่าเริง อารมณ์หดหู่จากการจับฉลากหายไปหมด เมื่อเห็นเพื่อนที่นั่งรอบๆ
ปั้นทรายน่ารักเนอะ สดใสมากๆ ชอบจังเลย

เอาล่ะ เหลือแต่ข้างๆกะข้า